در میان ولوله شعری سرود

شعر او خشم ستم را برفروخت       

قلب او را آتش سربی بسوخت

خشم دشمن شعله ور شد بر ندا     

خنجر و نیزه بسویش شد رها

آتشی بر سینه دختر نشاند             

زندگی از جان پاکش می ستاند

تیر کین بس ضجه داد او را زدرد           یاد یاران بر دلش آهی فکند

بوسه بر گل را بخاطر می سپرد          نام ایران را به هر جایی ببرد

بر لب او مُهر خاموشی نشست         این خموشی تخت سلطان را شکست

در نگاهش آسمان جا میگرفت           ظالمان را خوب به سُخره میگرفت

لحظه های آخرین مادر بدید               دختری تا آخر دنیا دوید

او ندا بود آن ندای نازنین                   او که خونش پرده بر داشت از زمین

او ندای ملتی آزرده است                  بانگ ملت را به بالا برده است

او ندای مردم ایران ماست                 تا به فردا همره و آوای ماست

ای امیران پند گیرید زین سخن           چون نداها بی شمارند در وطن

(برگرفته از سایت پژواک خاموش)